Armoede wordt wereldwijd op verschillende manieren gemeten. De Verenigde Naties (VN) maakt bijvoorbeeld onderscheid tussen armoede en extreme armoede. Mensen die minder dan twee dollar per dag verdienen zijn arm. Mensen met minder dan één dollar per dag zijn extreem arm. Je verdient dan zelfs te weinig om voldoende voedsel te kunnen kopen. Dit noemen we ook wel absolute armoede. Daar staat tegenover dat er volop arme mensen zijn die veel meer verdienen dan één of twee dollar per dag. Deze groepen mensen vind je ook in Nederland. Je kunt denken aan bijstandsmoeders, ouderen met niet meer dan een AOW of vluchtelingen. Het leven in Nederland is voor deze mensen simpelweg te duur. De VN spreekt in dit geval van relatieve armoede: de mensen zijn niet zo arm dat ze doodgaan van de honger, maar hebben te weinig geld om mee te doen in de samenleving.

In India leven naar eigen maatstaven, meer dan driehonderd miljoen mensen onder de lokale armoedegrens. Volgens de Wereldbank leven er zelfs meer dan vierhonderd miljoen mensen onder de armoedegrens. Dat is vijfentwintig tot veertig procent van de totale bevolking. Het betreft het deel van de bevolking dat niet heeft kunnen profiteren van de enorme economische groei van de laatste twintig jaar. Vaak wonen deze mensen in de afgelegen plattelandsgebieden of in de krottenwijken van de grote steden.