De 200 rijkste mensen op aarde bezitten net zoveel als de 2 miljard armsten bij elkaar? Eerlijke handel zou vanzelfsprekend moeten zijn, maar dat is het helaas niet.

Er bestaan handelsbelemmeringen die zijn bedoeld om de eigen markt en product te beschermen, door producten uit het buitenland te hinderen bij het betreden van de markt. Dat kan door tariefmuren, invoerrechten of protectionisme.

Via importheffingen worden b.v. Europese boeren beschermd tegen te lage wereldmarktprijzen. Via de (melk)quotering wordt voorkomen dat er een overproductie ontstaat op de Europese markt en er overschotten moeten worden gedumpt op de wereldmarkt. Aan de andere kant is het voor boeren in de derde wereld vaak moeilijk hun producten te slijten. 

Als handelsbelemmeringen verdwijnen heeft dit uiteenlopende gevolgen, zoals de toename van handel op internationaal niveau, bijvoorbeeld binnen de EU. En voor een bedrijf wordt het makkelijker om vanuit een plek goederen over een continent te distribueren. Het kan zich nu bijvoorbeeld richten op de kwaliteit, kosten en de toegankelijkheid van een haven.

Aan de andere kant kunnen vrijhandelsakkoorden, Economic Partnership Agreements (EPA’s) genoemd, een grote bedreiging vormen voor de ontwikkeling van de veelal straatarme voormalige koloniën. Een goede illustratie van wat deze landen te wachten staat, is te zien aan het failliet van de Afrikaanse kippenboeren en tomatenkwekers. Omdat deze landen door EPA’s gedwongen worden invoerheffingen te schrappen en hun markten drastisch te openen, zullen ze broodnodige overheidsinkomsten missen en overspoeld worden met gesubsidieerde landbouwproducten die de EU er dumpt.

De voedselzekerheid voor deze landen komt op het spel te staan. De EPA’s gaan dan ook lijnrecht in tegen de millenniumdoelstellingen te aanzien van armoedebestrijding. Vrijhandel is geen eerlijke handel als de machtspositie van de handelpartners zo ongelijk is. Nederland zou moet pleiten voor een alternatief, met meer oog voor de ontwikkeling van de betrokken landen.”